مکانیسم دفاعی 9 تیپ انیاگرام

انسان‌ها شگفت‌انگیز هستند؛ انسان‌ها دشوار هستند. انیاگرام به ما کمک می‌کند تا هر دو این بیانات را درک کنیم. یادگیری درباره نه تیپ شخصیتی، توانایی ما را برای تحمل، قدردانی و عشق به افرادی که با ما متفاوت هستند، افزایش می‌دهد. هر تیپ ویژگی‌های خاص خود را دارد و تنوع انسانی واقعاً شگفت‌انگیز است. از سوی دیگر، افراد در زندگی‌مان می‌توانند بسیار دشوار، ناامیدکننده و در الگوهای خود گیر کرده به نظر برسند. قطعاً ما نیز خودمان دشوار و درگیر می‌شویم. چه چیزی تفاوت ایجاد می‌کند؟ پاسخ، یا بخش بزرگی از پاسخ، در سیستم‌های دفاعی نه تیپ نهفته است. این دفاع‌ها ما را در عادات خود محبوس می‌کنند. آن‌ها ما را از دیگران جدا می‌کنند، ما را از خود واقعی‌مان جدا می‌کنند و ما را از وحدت یا روح جدا می‌کنند.

با این حال، ما در این دنیا به برخی مکانیسم های دفاعی نیاز داریم، حداقل تا زمانی که به روشنی برسیم. چگونه می‌توانیم مکانیسم های دفاعی خود را مدیریت کنیم تا انعطاف‌پذیرتر، متصل‌تر به دیگران و در دسترس‌تر برای پتانسیل کامل خود باشیم؟ خبر خوب این است که انیاگرام نوعی دفترچه راهنما ارائه می‌دهد. اگر تیپ خود را بشناسیم، می‌دانیم که باید روی چه چیزی کار کنیم. ما به راحتی نمی‌توانیم مکانیسم های دفاعی خود را خنثی کنیم، اما تعهد به رشد شخصی تفاوت بزرگی ایجاد می‌کند. در ابتدا، ما نمی‌توانیم چیزها را به آن شکلی که می‌خواهیم تغییر دهیم، اما به بخش اصیل خود و همچنین به دیگران سیگنالی ارسال می‌کنیم: ما می‌دانیم که بیشتر از ساختار تیپ خود هستیم. مکانیسم های دفاعی ما اینجا هستند، اما ما کاملاً تحت کنترل آن‌ها نیستیم.

مکانیسم های دفاعی بخشی جدایی‌ناپذیر از ساختار تیپ ما هستند. اگرچه ما محدود به یک مکانیزم دفاعی نیستیم – می‌توانیم از هر کدام از آن‌ها استفاده کنیم – اما یکی از آن‌ها بیشتر با تیپ ما مرتبط است. در واقع، مکانیزم دفاعی قدرت تیپ ما را به خود اختصاص می‌دهد و این ظرفیت را برای حفظ ایمنی ما، یا حداقل حفظ خودخواهی‌مان، منحرف می‌کند.

در حالی که می‌گوییم انیاگرام نه تیپ شخصیتی را توصیف می‌کند، در واقع درست‌تر است که بگوییم نه ساختار شخصیتی. شخصیت، بازتاب بیرونی ساختار شخصیت است. شخصیت در موقعیت‌های مختلف تغییرپذیرتر است؛ در حالی که ساختار شخصیت بیشتر ثابت می‌ماند، هرچند که می‌تواند در طول زندگی‌مان توسعه یابد.

ساختار شخصیت یک اصطلاح روان‌شناختی پیچیده‌تر است؛ این ساختار به شخصیت شکل می‌دهد، اما بیشتر به این اشاره دارد که افراد در درون چگونه سازماندهی شده‌اند. این به بلوک‌های سازنده روان ما مربوط می‌شود، الگوها و روابط پیچیده بین بخش‌های مختلف ما که به ما امکان می‌دهد به عنوان انسان‌های منسجم عمل کنیم. این شامل حس هویت ماست که خود را می‌شناسیم، زمانی که می‌گوییم: “این من است، این من نیست.” ساختار به ثبات یا دائمی بودن اشاره دارد، اما اگر آن را “خانه” روانی خود بنامیم، ممکن است بیشتر از آنچه هست، ملموس به نظر برسد. این در برخی جنبه‌ها سخت و در برخی دیگر انعطاف‌پذیر است.

آنچه ما به عنوان شخصیت (و ساختار شخصیت) درک می‌کنیم، ورود نسبتا جدیدی به صحنه فرهنگ انسانی است. در بیشتر تاریخ بشر، مردم نوعی مرزهای شخصی نداشتند که برای حس فردی از خود ضروری باشد، حداقل به شیوه‌ای که امروز انتظار داریم. در عوض، آن‌ها در حالت‌های ترکیبی‌تری با طبیعت، خدایان و جامعه روستایی خود زندگی می‌کردند. انسان‌ها از نیروهای بزرگ اطراف خود جدا نبودند. حتی قهرمانان افسانه‌ای یونان در جستجوهای خود به طور کامل فردیت نداشتند و تحت کنترل و هوس‌های خدایان بودند. خود مدرن روانی که ما می‌شناسیم، زمان زیادی طول کشیده تا از آگاهی ترکیبی جدا شود. شاید به همین دلیل است که هارولد بلوم کتابش را با عنوان “شکسپیر – اختراع انسان” نام‌گذاری کرده است. (خوب، کمی اغراق در اینجا وجود دارد). نکته او این است که شکسپیر اولین کسی بود که درباره مرحله جدیدی از آگاهی نوشت – شخصیت‌هایی با زندگی درونی و مسیر توسعه شخصی. در آثار شکسپیر در اوایل قرن ۱۷، یکی از اولین تمایزهای شخصیت‌ها را می‌بینیم، ساختارهای تیپی که از انیاگرام می‌شناسیم.

با پیشرفت شخصیت‌های پیچیده‌تر، سیستم‌های دفاعی نیز تکامل یافته‌اند. و سیستم‌های دفاعی ما جنبه کلیدی از آنچه ما را کنار هم نگه می‌دارد، هستند – چه خوب و چه بد. وقتی کار مهم از بین بردن سیستم‌های دفاعی خود را آغاز می‌کنیم، باید راه‌های جدیدی برای نگه‌داشتن خود پیدا کنیم. از نظر روان‌شناختی، ما به یک “محیط نگه‌دارنده” خوب با ساختار و حمایت کافی نیاز داریم تا به سادگی از هم نپاشیم. آیا ما به اندازه کافی خودپذیری داریم یا در را به روی حمله به خود از سوی بخش‌های تهاجمی و غیر یکپارچه روان خود باز خواهیم کرد؟ آیا می‌دانیم چگونه منابع داخلی مانند گفت‌وگوی مثبت با خود را به کار بگیریم؟ به چه شیوه‌هایی می‌توانیم بر روی کمک دوستان و خانواده حساب کنیم؟ چه تمرینات روزانه‌ای برای حمایت از یک حالت کمتر دفاعی لازم است؟ چگونه می‌توانیم ذهن را آرام کنیم، عادت‌های عاطفی خود را رها کنیم و در بدن خود ریشه‌دار شویم؟ همه این سوالات در حالی که کار بلندپروازانه تغییر ساختار تیپی و سیستم دفاعی خود را آغاز می‌کنیم، به شدت ضروری می‌شوند.

به نظر می‌رسد که رها کردن سیستم‌های دفاعی ما یک فرآیند دردناک و ترسناک است، زیرا همه چیزهایی را که از احساس یا دانستن آن‌ها اجتناب کرده‌ایم، به وجود می‌آورد. یادگیری زندگی در یک حالت آسیب‌پذیرتر زمان می‌برد. با این حال، اگر بتوانیم در این مسیر باقی بمانیم، پاداش بزرگی در انتظار ماست. ما به خود واقعی‌مان دسترسی بیشتری داریم و ظرفیت بیشتری برای عشق در روابط‌مان داریم. بسیار مهم است که در طول این کار شجاعانه، خود را ارزیابی کنیم.

انیاگرام نقشه‌ای برای سفر توسعه هر فرد به ما ارائه می‌دهد. دانستن ساختار تیپی و سیستم‌های دفاعی خود – ایده‌آلی‌سازی، اجتناب و مکانیزم دفاعی – به ما اجازه می‌دهد تا بین جنبه‌های ضروری و مثبت شخصیت‌مان و الگوهای واکنشی خودکار تمایز قائل شویم. ما نیاز داریم که روش‌ها و تمرینات خوبی را به کار بگیریم. خوشبختانه ما از ایده‌ها و تکنیک‌های توسعه یافته توسط روان‌شناسی مدرن و همچنین حکمت آموزه‌های معنوی بهره‌مند هستیم که اکنون به شیوه‌هایی در دسترس ما قرار دارد که برای نسل‌های قبلی ممکن نبود. این وظیفه ماست که همه این‌ها را در کنار هم قرار دهیم.

سه بخش – مکانیزم دفاعی، ایده‌آل سازی و الگوی اجتناب

سیستم‌های دفاعی ما به وسیله سه عملکرد خاص سازماندهی شده‌اند: الگوی ایده‌آل سازی، الگوی اجتناب و مکانیزم دفاعی. این سه با هم در یک آرایش سه‌گانه کار می‌کنند تا ساختار شخصیت را در جای خود نگه دارند. آن‌ها همچنین سنگ بنای هر فیکسات فردی هستند و وقتی این بخش‌ها فعال هستند، سخت است که به وضوح فکر کنیم یا احساسات واقعی خود را حس کنیم. اگر می‌خواهیم روی شخصیت خود کار کنیم، باید بارها و بارها با آن‌ها روبرو شویم. هرچند هدف آن‌ها حفظ ایمنی و نگه‌داشتن ما در کنار هم است، اما در مسیر رشد شخصی ما قرار می‌گیرند.

1- الگوی ایده‌آل سازی

الگوی ایده‌آل سازی مربوط به این است که ما فکر می‌کنیم باید چه کسی باشیم تا ارزش و خودارزشی داشته باشیم. به عنوان مثال، تیپ ۳ می‌گوید “من موفق هستم”، تیپ ۶ می‌گوید “من وفادار هستم” و تیپ ۹ می‌گوید “من هماهنگ هستم.” این‌طور نیست که این‌ها چیزهای بدی برای خواستن از خودمان باشند، بلکه ما هویت و ارزش خود را به عنوان انسان در آن‌ها سرمایه‌گذاری می‌کنیم. به این ترتیب، سیستم دفاعی چیزی واقعی و اصیل درباره ما، یک کیفیت یا آرزو خاص، را به یک دیکتاتوری تبدیل می‌کند. به اندازه‌ای که به ایده‌آلی‌سازی خود وابسته هستیم، اجازه نداریم که به سادگی خودمان باشیم. فشار مداومی وجود دارد تا به این انتظار برسیم؛ همه چیز تا حدی بر اساس این مقیاس قضاوت و اندازه‌گیری می‌شود. اگر در تلاش‌هایمان شکست بخوریم، اضطراب و احساس نالایقی به وجود می‌آید. منتقد درونی ما به ما حمله می‌کند. باید چیزی بسیار اشتباه در ما وجود داشته باشد. از سوی دیگر، اگر در حفظ ایده‌آلی‌سازی موفق شویم، از خودمان جدا می‌شویم؛ هر چیزی که با این تصویر خود سازگار نباشد، زیر سطح آگاهی قرار می‌گیرد. حالا ایده‌آل سازی به یک توهم تبدیل می‌شود. ما فکر می‌کنیم که به هدف خود برای بودن به یک شکل خاص دست یافته‌ایم، اما نمی‌توانیم چیزهایی را ببینیم یا حس کنیم که با این تصویر سازگار نیستند. می‌توانیم این جدایی را در دیگران ببینیم وقتی که اعمال آن‌ها با نیت‌های بیان شده‌شان مطابقت ندارد. گاهی حتی می‌توانیم آن را در رفتار خودمان نیز متوجه شویم.

هر تیپ ایده‌آل سازی خاص خود را دارد که جنبه سایه‌ای نیز دارد. یک حالت احساسی یا تجربه خاص وجود دارد که ما می‌خواهیم از آن اجتناب کنیم، چیزی که با تصویر ما از خودمان یا اینکه چگونه باید باشیم، سازگار نیست. به عبارت دیگر، پذیرش این موضوع بسیار سخت است – در عمق خود ترسناک و تهدیدآمیز است.

2- الگوی اجتناب

الگوی اجتناب در تقارن با ایده‌آل سازی عمل می‌کند – آن‌ها مخالف یکدیگر هستند و یکدیگر را تقویت می‌کنند. ایده‌آل سازی فرض می شود که ما را از آنچه می‌خواهیم اجتناب کنیم، محافظت کند، اما یک مشکل وجود دارد. آنچه ما از آن اجتناب می‌کنیم واقعاً از بین نمی‌رود، بلکه در درون ما پنهان می‌ماند و تأثیر زیادی بر رفتار ما می‌گذارد. و در نهایت، این موضوع به تشدید وضعیتی که می‌خواهیم از آن اجتناب کنیم، کمک می‌کند.

برای مثال، اگر تیپ ۱ همیشه نیاز داشته باشد که “درست” باشد، خطر این وجود دارد که تلاش کند احساسات و تمایلات “نادرست” خود را از دید پنهان کند. خشم یکی از این احساسات است و همه ما با این موضوع آشنا هستیم که تیپ ۱ چگونه می‌تواند بدون اینکه خودشان متوجه شوند، عصبانی یا دلخور باشد. تیپ ۹ می‌خواهد هماهنگ بماند و از درگیری اجتناب کند، اما درگیری به نوعی وقتی به طور مستقیم با آن برخورد نشود، انباشته می‌شود. تیپ ۹ غایب یا به شدت مقاوم می‌شود، یا گاهی وقتی فشار زیاد می‌شود، منفجر می‌شود. تیپ ۲ به اندازه‌ای که می‌تواند بگوید “من مفید هستم” احساس خوبی درباره خود دارد و از نیازهای شخصی خود اجتناب می‌کند. اما برای اطرافیان، نیاز تیپ ۲ به توجه و تأیید می‌تواند به شدت واضح باشد، به ویژه زمانی که خودشان آن را نمی‌پذیرند. مشکل در نیازهای آن‌ها نیست، بلکه در نحوه بروز غیرمستقیم آن‌هاست.

اگر به عنوان یک تیپ ۸ در “حفظ قدرت” موفق شوم و از آسیب‌پذیری خود اجتناب کنم، از نظر عاطفی از دیگران جدا می‌شوم (که نشان‌دهنده این است که فقط می‌توانم به خودم تکیه کنم). و با نادیده گرفتن سیگنال‌های قلب و بدنم، بیش از حد بار را به دوش می‌کشم، خود را به نقطه خستگی می‌رسانم و همان ضعف یا شکستی را به وجود می‌آورم که سعی داشتم از آن اجتناب کنم.

3- مکانیزم دفاعی

سومین عنصر این سیستم، مکانیزم دفاعی است که دوگانگی بین ایده‌آل سازی و اجتناب را پشتیبانی می‌کند و همه چیز را در جای خود قفل می کند. مکانیزم دفاعی “اجراکننده” است. مانند نوعی نگهبان سرسخت در دروازه‌های معبد، هر زمان که ساختار تیپ تهدید شود، چه از احساسات و تمایلات غیرقابل قبول درون خود و چه از تهدیدی از سوی دیگران یا محیط، به عمل می‌آید. به طور کلی، مکانیزم دفاعی به طور خودکار و ناخودآگاه عمل می‌کند. ما به سادگی از آنچه در حال وقوع است، آگاه نیستیم. این مکانیزم نه تنها در پاسخ به تهدیدات خاص برای شخصیت ما عمل می‌کند، بلکه می‌توان آن را به عنوان یک تأثیر مزمن در زیر فعالیت‌های روزمره زندگی‌مان مشاهده کرد. برای مثال: در هر لحظه، تیپ ۵ ممکن است خود را “جداسازی” کند و از یک موقعیت یا شخص دور شود اگر احساس فشار یا اجبار کند. با این حال، ما همچنین می‌توانیم ببینیم که تیپ ۵ به عنوان یک عادت عمومی خود را جدا می‌کند. جدایی از مردم یا جدایی از زندگی عاطفی خود، یک مسئله فراگیر است.

ما می‌توانیم همه نه مکانیزم دفاعی را در ادبیات روان‌شناسی مدرن پیدا کنیم (به علاوه چند مورد دیگر)، اما همیشه به یک تیپ شخصیتی خاص نسبت داده نمی‌شوند. در زمان‌ها یا شرایط مختلف، ممکن است هر یک از آن‌ها در درون خودمان فعال باشد. اما انیاگرام می‌گوید که یکی از آن‌ها برای هر یک از ما مرکزی است – مکانیزم دفاعی از قدرت تیپ ما استفاده می‌کند و آن را منحرف می‌کند. تیپ ۳ از شناسایی یا بازی‌کردن نقش استفاده می‌کند زیرا آن‌ها بسیار سازگار و خوب در ترویج یک تصویر هستند. تیپ ۷ به دلیل تفکر سریع و چابکی ذهنی‌اش به توجیه تکیه می‌کند.

دانستن سه عنصر سیستم دفاعی به ما در کار با خود و دیگران مزیت بزرگی می‌دهد. این به ما کمک می‌کند تا مشاهده و به یاد بیاوریم. می‌توانیم وقتی متوجه آن‌ها می‌شویم، با خودمان مداخله کنیم و درک بهتری از نحوه پاسخ به دیگران داشته باشیم. معمولاً تیپ شخصیتی فرد دیگر مشکل نیست. آنچه واقعاً مانع ارتباط، همکاری یا صمیمیت می‌شود، سیستم دفاعی آن‌ها (و ما) است. این الگوهای ناخودآگاه هستند که بسیاری از درگیری‌ها و ناامیدی‌ها در روابط را ایجاد می‌کنند.

آنچه لازم است این است که ما تجربه دردناک و ترسناکی را که معمولاً سعی می‌کنیم از آن اجتناب کنیم، بپذیریم و به سمت آن حرکت کنیم، چه این خشم، نیازهای شخصی، شکست، عادی بودن، خالی بودن، رد شدن، رنج، آسیب‌پذیری یا درگیری باشد. در ابتدا، این به معنای یک رویارویی بزرگ با ایده‌آلی‌سازی یا تصویر خودمان است. ما کاملاً همان‌طور که فکر می‌کردیم نیستیم. شاید در ارزش خود کمبود داشته باشیم، به اندازه کافی خوب نباشیم و غیره. اما با گذشت زمان و با پذیرش و حمایت زیاد از خود، می‌توانیم کیفیت واقعی درون ایده‌آلی‌سازی را دوباره به دست آوریم. ارزش خودمان پایدارتر می‌شود، ذات درونی‌مان بیشتر در دسترس ما قرار می‌گیرد و در سطح عملی، در روابط، تصمیم‌گیری و زندگی سالم‌تر مهارت بیشتری پیدا می‌کنیم.

البته مکانیزم دفاعی سعی خواهد کرد ما را از انجام این کار بازدارد. طبیعت این مکانیزم این است که بدون تصمیم‌گیری آگاهانه ما عمل می‌کند. این مکانیزم خودکار و عادت‌گونه است و در لحظه سخت است که آن را شناسایی کنیم. اغلب تا بعد از آن متوجه نمی‌شویم که تحت تأثیر آن قرار گرفته‌ایم، زمانی که به رفتار خود فکر می‌کنیم یا بازخورد می‌شنویم. آنچه می‌توانیم انجام دهیم این است که تمرین کنیم تا متوجه شویم: این واکنش آشنا چه زمانی بروز می‌کند، درون ما چه احساسی دارد، چه چیزی را در بدن و تنفس خود حس می‌کنیم؟ و چه کاری می‌توانیم در مورد آن انجام دهیم؟ چه روش‌ها، تمرینات و حمایتی می‌توانیم به کار بگیریم؟

نه سیستم دفاعی تیپ های انیاگرام

در اینجا توصیف مختصری از نه سیستم دفاعی آورده شده است. ممکن است در چند جمله سخت باشد که آن‌ها را درک کنیم، اما داشتن یک نمای کلی مفید است. اولین عبارت شامل مکانیزم دفاعی است، مانند “تیپ ۱ از شکل‌گیری واکنشی استفاده می‌کند” که به دنبال آن الگوی اجتناب و ایده‌آلی‌سازی می‌آید. البته گفتن اینکه ما “از” یک مکانیزم دفاعی استفاده می‌کنیم، به معنای قصد آگاهانه است که به ندرت اتفاق می‌افتد. این بیشتر یک الگوی خودکار است و بسیار سخت است که آن را در خود ببینیم.

مکانیسم دفاعی تیپ 1 انیاگرام

۱) تیپ ۱ از شکل‌گیری واکنشی برای اجتناب از خشم (یعنی خشم مستقیم) استفاده می‌کند و احساسات و غریزه‌های خود را کنترل می‌کند تا تصویر خود را به عنوان فردی درستکار حفظ کند. شکل‌گیری واکنشی به معنای احساس یک چیز و سپس ابراز عکس آن یا حداقل چیزی نامربوط است، مانند احساس دلخوری اما رفتار خوب، احساس نیاز به استراحت اما سخت‌تر کار کردن. درخواست بی‌وقفه منتقد درونی برای خوب بودن و انجام کارهای خوب در تمام زمان‌ها، نیازهای شخصی را جایگزین می‌کند و احساسات را خاموش می‌کند.

مکانیسم دفاعی تیپ 2 انیاگرام

تیپ ۲ از سرکوب نیازها و احساسات شخصی استفاده می‌کند تا از نیازمند بودن اجتناب کند و تصویر خود را به عنوان فردی مفید حفظ کند. سرکوب به معنای خارج کردن احساسات و تمایلات “غیرقابل قبول” از آگاهی است و تبدیل آن‌ها به نوعی انرژی عاطفی قابل قبول‌تر. عزت نفس به تأیید دیگران بستگی دارد. این می‌تواند به شکل رفتار بیش از حد مهربان، چاپلوسی و دوستی سطحی باشد. یا ممکن است به صورت یک نگرش حق‌طلبانه بروز کند. نیاز واقعی آن‌ها به ارتباط به شکل “تو به من نیاز داری” ظاهر می‌شود.

مکانیسم دفاعی تیپ 3 انیاگرام

تیپ ۳ از شناسایی استفاده می‌کند تا از شکست اجتناب کند و تصویر خود را به عنوان فردی موفق حفظ کند. شناسایی به معنای وارد شدن به یک نقش به‌طور کامل است به طوری که تیپ ۳ ارتباط خود را با آنچه در درون هستند، از دست می‌دهد. فشار برای حفظ یک تصویر برنده، دسترسی به احساسات و نیازهای شخصی را محدود می‌کند. توجه به محیط بیرونی معطوف می‌شود: کارهایی که باید انجام شوند و انتظارات دیگران. تیپ ۳ بسیار سخت می‌تواند نقش یا تصویر را کنار بگذارد، زیرا در جامعه‌ای که موفقیت و دستاورد را ارزشمند می‌داند، تأیید مثبت زیادی دریافت می‌کند.

مکانیسم دفاعی تیپ 4 انیاگرام

تیپ ۴ از درون‌پذیری استفاده می‌کند تا از عادی بودن اجتناب کند و تصویر خود را به عنوان فردی اصیل حفظ کند. درون‌پذیری مثبت تلاشی است برای غلبه بر احساس کمبود با جستجوی ارزش از یک تجربه، کار یا رابطه ایده‌آل و درونی کردن آن از طریق مرکز عاطفی. این همچنین به درون‌پذیری منفی منجر می‌شود: تیپ ۴ تمایل دارد خود را به خاطر هر چیزی که در روابط شخصی اشتباه می‌شود، سرزنش کند. تجربه آن‌ها از فقدان یا رها شدن می‌تواند به شکل یک صدای خودرد کننده (یک درون‌پذیری منفی) در درون بروز کند که منجر به احساسات فراگیر بی‌ارزشی می‌شود.

مکانیسم دفاعی تیپ 5 انیاگرام

تیپ ۵ از انزوا استفاده می‌کند تا از تجربه خالی درونی اجتناب کند و تصویر خود را به عنوان فردی دانا حفظ کند. انزوا می‌تواند به معنای کناره‌گیری فیزیکی از دیگران باشد، اما همچنین به معنای دوری از احساسات درونی و متمرکز شدن بر افکار است. کسب دانش به یک راه برای ایجاد امنیت و ارزش خود تبدیل می‌شود، اما تأکید بیش از حد بر هوش و عقل مانع از ارتباط تیپ ۵ با نیروی زندگی در بدن و حمایت موجود در روابط با دیگران می‌شود.

مکانیسم دفاعی تیپ 6 انیاگرام

تیپ ۶ از تصویرسازی (پروجکشن) استفاده می‌کند تا از رد شدن اجتناب کند و تصویر خود را به عنوان فردی وفادار حفظ کند. پروجکشن به معنای نسبت دادن ویژگی‌هایی به دیگران است که فرد نمی‌تواند در خود بپذیرد، چه مثبت و چه منفی. احساسات مثبت به یک رابطه عاشقانه یا یک شخصیت مرجع خارجی نسبت داده می‌شود تا امنیت را تضمین کند و وفاداری را توجیه کند. احساسات منفی به دیگران نسبت داده می‌شود تا احساسات درونی ترس و بی‌اعتمادی را توجیه کند. تیپ ۶ با پیدا کردن و تقویت اطلاعاتی که با پیش‌فرض‌هایشان همخوانی دارد، از پروجکشن خود حمایت می‌کند.

مکانیسم دفاعی تیپ 7 انیاگرام

تیپ ۷ از توجیه استفاده می‌کند تا از رنج اجتناب کند و تصویر خود را به عنوان فردی خوب حفظ کند. توجیه به معنای متمرکز ماندن بر افکار است، توضیح دادن یا توجیه کردن مسائل به منظور دوری از احساسات دردناک و امتناع از پذیرش مسئولیت رفتارشان. همه چیز می‌تواند به سمت مثبت بازتعریف شود. توانایی آن‌ها در فکر کردن به گزینه‌ها و امکانات جدید به تیپ ۷ این امکان را می‌دهد که از لحظه حاضر با محدودیت‌هایش خارج شوند و در آینده‌ای به نظر نامحدود زندگی کنند.

مکانیسم دفاعی تیپ 8 انیاگرام

تیپ ۸ از انکار استفاده می‌کند تا از آسیب‌پذیری اجتناب کند و تصویر خود را به عنوان فردی قوی حفظ کند. انکار به معنای تقویت قدرت در مرکز بدن و به‌طور قهری هدایت انرژی و توجه از طریق اراده و کنترل است. احساسات آسیب‌پذیر به‌طور خودکار کنار گذاشته می‌شوند و تجربه نمی‌شوند. انرژی عاطفی کاهش می‌یابد، در حالی که انرژی غریزی افزایش می‌یابد. پذیرش به طور طبیعی شامل مقداری آسیب‌پذیری است، بنابراین تیپ ۸ سعی می‌کند بر جهان و دیگران تأثیر بگذارد تا اینکه به آن‌ها پذیرش نشان دهد.

مکانیسم دفاعی تیپ 9 انیاگرام

تیپ ۹ از مخدر استفاده می‌کند تا از درگیری اجتناب کند و تصویر خود را به عنوان فردی راحت یا هماهنگ حفظ کند. مخدر به معنای استفاده از غذا و نوشیدنی، سرگرمی، یا الگوهای تکراری فکر کردن و عمل کردن برای “آرام کردن خود” است. حتی فعالیت‌های سازنده نیز می‌توانند تیپ ۹ را در حالت خواب‌آلودگی نگه دارند اگر بیش از حد عادت شوند. اجتناب از درگیری با دیگران مانع از حضور کامل تیپ ۹ در روابط می‌شود. اجتناب از درگیری درونی منجر به سستی و فراموشی خود می‌شود.

مفید است که ببینیم مکانیسم‌های دفاعی همه بر اساس مرکز اصلی تیپ شخصیتی، چه ذهنی، عاطفی یا بدنی، بنا شده‌اند. به عنوان مثال، هم سرکوب (تیپ ۲) و هم انکار (تیپ ۸) می‌توانند به نتایج مشابهی منجر شوند، زیرا هر دو تیپ از احساسات و نیازهای عمیق‌تر خود دور می‌شوند. اما تفاوت مهمی در نحوه رسیدن به این وضعیت وجود دارد. سرکوب عملکرد مرکز عاطفی است. وقتی تیپ ۲ احساسات و تمایلات غیرقابل قبول خود را سرکوب می‌کند، آن‌ها را به اشکال دیگری از انرژی عاطفی تبدیل می‌کند. آن‌ها ممکن است بیش از حد با احساسات دیگران همدلی کنند یا احساسات خود را از طریق لحن و تأثیر “هیستریک” (به معنای قطع ارتباط) تخلیه کنند. انرژی عاطفی حفظ می‌شود (و دوباره هدایت می‌شود) در حالی که ارتباط با بدن کاهش می‌یابد. در مقابل، تیپ ۸ با نیروی خشمگین و کنترل “وسواسی” خود بر احساسات آسیب‌پذیری یا غم خود فشار می‌آورد. انکار از انرژی مرکز بدن برای نادیده گرفتن و بستن احساسات غیرقابل قبول استفاده می‌کند. انرژی عاطفی کاهش می‌یابد.

در مثال دیگری: تیپ ۶ احساسات و تمایلات نادیده‌گرفته‌شده خود را به دیگران نسبت می‌دهد. این عمدتاً عملکرد ذهن است که به دنبال شواهدی برای موضع خود می‌گردد و ایده یا ساختار ذهنی درباره شخص دیگری را در ذهن نگه می‌دارد در حالی که از احساسات و تمایلات خود اجتناب می‌کند. آن‌ها چیزهایی را که واقعاً وجود دارند می‌بینند اما آن‌ها را بزرگ‌نمایی می‌کنند. در مقابل، درون‌پذیری تیپ ۴ به استفاده از مرکز عاطفی و عملکرد همدلی برای درونی کردن احساسات مثبت از یک تجربه یا رابطه ایده‌آل وابسته است. این انرژی عاطفی آن‌ها را تقویت می‌کند که می‌تواند ذهن را تحت فشار قرار دهد و توانایی آن‌ها را در فکر کردن و مرتب کردن مسائل به درستی کاهش دهد.

سه مرکز و ساختار شخصیت

مثلث درونی انیاگرام سه مرکز هوش و عملکردهای تفکر، احساس و عمل را ترسیم می‌کند. همچنین سه راه‌حل اصلی برای معضل کودکی را نشان می‌دهد – اینکه چگونه شخصیتی با استراتژی منسجم برای بقا و موفقیت در جهان می‌سازیم. (نه اینکه ما به‌طور آگاهانه در کودکی شخصیت خود را می‌سازیم!) شما می‌توانید از طریق بدن خود با جهان و دیگران ارتباط برقرار کنید؛ می‌توانید هویت و ارزش خود را از طریق روابط تعیین کنید؛ یا می‌توانید از ذهن خود برای حل مسائل و ایجاد امنیت و گزینه‌ها استفاده کنید. البته ما هر سه را انجام می‌دهیم، اما یکی از این‌ها بسته به “مرکز اصلی” هوش ما برجسته‌تر است.

از این منظر، تیپ‌های ۳، ۶ و ۹ نمایانگر سه ساختار شخصیت اصلی هستند که از انرژی مراکز مختلف استفاده می‌کنند. بقیه ما واریاسیون‌هایی از این تم‌ها هستیم که در سبک و رفتار خارجی بسیار متفاوت هستند، اما از نظر ساختار داخلی به همسایگان خود در این سه گروه مرکز مرتبط هستیم.

هم ساختار شخصیت و هم مکانیسم‌های دفاعی درون گروه‌ها (یا تریادها) یک سبک پایه‌ای مشترک دارند. ما می‌توانیم این را در احساسات اولیه ببینیم که میراث بیولوژیکی ما به عنوان پستانداران و انسان‌ها را منعکس می‌کند. تیپ‌های بدنی به عنوان “تیپ‌های خشم” شناخته می‌شوند زیرا خشم منبع اصلی سوخت برای ساختار تیپ است. تیپ‌های احساسی نیز به عنوان “تیپ‌های تصویر” شناخته می‌شوند که لایه‌ای از غم درون آن‌ها وجود دارد که ناشی از از دست دادن خود است. (برخی از همکاران این را به عنوان شرم، حسادت یا وحشت از دست دادن ارتباط توصیف می‌کنند). و تیپ‌های ذهنی نیز به عنوان “تیپ‌های ترس” شناخته می‌شوند زیرا این احساس در تجربه زندگی آن‌ها مرکزی است، چه به‌طور مستقیم احساس شود و چه نشود. حل ترس یا اجتناب از آن تبدیل به محرک اصلی می‌شود.

هیچ تیپی بر این احساسات بنیادی انسانی تسلط ندارد، اما یکی از آن‌ها برای ما مهم‌تر است. این احساس از فیکساسیون ذهنی ما حمایت می‌کند، عادت‌های ذهنی را شکل می‌دهد و یک مانع دفاعی یا لایه‌ای ایجاد می‌کند که ما را از شناخت خود، احساسات واقعی و نیازهایمان باز می‌دارد. کار توسعه شخصی نیاز دارد که این لایه‌های عاطفی را بشکافیم و به زیر آن‌ها برویم تا بفهمیم درون ما چه می‌گذرد. در غیر این صورت، فقط به واکنش‌های آشنا و تکراری خود برخورد می‌کنیم.

در میان سه گروه، شباهت‌های مهم دیگری نیز وجود دارد. هر تیپ شخصیتی یک مکانیسم دفاعی خاص دارد که انرژی مرکز اصلی را به خود اختصاص می‌دهد و از آن برای خودمحافظتی استفاده می‌کند. به عنوان مثال، تیپ‌های بدنی همه دارای مکانیسم‌های دفاعی هستند که به تمرکز و هدایت انرژی غریزی وابسته‌اند. احساسات و ابراز عاطفی کاهش می‌یابد. در مناطق پرتنش یا اضطراب، درک ذهنی نیز کاهش می‌یابد. با این حال، فعالیت مرکز بدن به عنوان موتور اصلی سیستم ادامه دارد. ممکن است به نوعی تحریف شود، اما کاهش نمی‌یابد. انکار برای تیپ ۸، شکل‌گیری واکنشی برای تیپ ۱ و مخدر برای تیپ ۹ همگی اشکالی از ایجاد یک مانع دفاعی یا عملیات “فیلتر کردن” هستند که به الگوهای تکراری وابسته‌اند. ریتم طبیعی مرکز شکم به این الگوهای تکراری کمک می‌کند، به همین دلیل است که تیپ‌های بدنی به عنوان شخصیت‌های “وسواسی” شناخته می‌شوند.

در مقابل، تیپ‌های ۲، ۳ و ۴ از انرژی عاطفی فراوان خود برای “اجرا” کردن مکانیسم‌های دفاعی‌شان استفاده می‌کنند. سرکوب، شناسایی و درون‌پذیری عملیات مرکز عاطفی هستند. احساسات و ارتباط همدلانه در تلاشی برای کسب تأیید خارجی و ایجاد ارزش در چشم دیگران دوباره هدایت می‌شوند. زیرا انرژی عاطفی آن‌ها اغلب جمع می‌شود و سپس به شیوه‌هایی نسبتاً نامتعادل به محیط اطراف سرازیر می‌شود، این تیپ‌ها به عنوان شخصیت‌های “هیستریک” شناخته می‌شوند.

نگاهی به گروه سوم یا تریاد بیندازیم، تیپ‌های ذهنی از قدرت مرکز عقل نه تنها برای هدایت تصمیمات و اقدامات خود بلکه همچنین برای ایجاد سبک خاص خود از مکانیسم‌های دفاعی استفاده می‌کنند. انزوا در تیپ ۵، پروجکشن در تیپ ۶ و توجیه در تیپ ۷ از تفکر برای ایجاد فاصله از احساسات ترسناک و تمایلات غریزی استفاده (و سوءاستفاده) می‌کنند. انرژی به‌طور واقعی از دو مرکز پایین‌تر خارج می‌شود و در ذهن متمرکز می‌شود تا تجربه داخلی فرد را کنترل کند و از طریق جدایی امنیت ایجاد کند. این سبک واکنش به ترس با سبک عصبی “پارانوئید/اسکیزوئید” مرتبط است.

مهم است که بگوییم هرچند اصطلاحات – وسواسی، هیستریک و پارانوئید – توصیف‌های مفیدی هستند، اما ما فقط در مورد سبک‌های عصبی صحبت می‌کنیم، نه کل شخصیت.

در اینجا یک مرور کلی از الگوهای تیپ‌ها بر اساس گروه‌بندی آن‌ها ارائه می‌شود.

ساختار شخصیت مبتنی بر بدن – تیپ‌های ۸، ۹ و ۱

اولویت: نیازها و ریتم‌های غریزی در زندگی روزمره؛ مسائل عدالت یا درستی؛ دستیابی به نتایج عملی.

مزایا: رویکرد منطقی، مراقبت از نیازهای اساسی. در “فقط انجام دادن” کارها و فعال بودن در دنیای فیزیکی خوب هستند و به طبیعت متصل‌اند. برای کارهای ساده زندگی نیاز به فکر زیاد نیست.

سبک عصبی: فرآیند وسواسی – استفاده از الگوهای تکراری تفکر و عمل برای جلب و تثبیت توجه در زندگی روزمره.

مکانیسم دفاعی پایه: تمرکز انرژی در مرکز شکم باعث می‌شود الگوهای تکراری لایه‌هایی از “عایق” در ذهن و بدن شکل دهند. این عایق برای “فیلتر کردن” احساسات یا اطلاعات ناخواسته از درون یا بیرون استفاده می‌شود. خواسته‌ها و نیازهای شخصی تحت کنترل “بایدها” قرار می‌گیرد. تنوع‌های سبک: صلح طلب (۹)، کمال طلب (۱) یا سلطه‌جو (۸).

عبارت کلیدی: فیلتر کردن و عایق‌بندی (بی‌توجهی اصولی).

لایه عاطفی اصلی: خشم (مقابله با وضعیت موجود).

چالش زندگی: “بیدار شدن” از طریق خودآگاهی به جای خوابیدن در عادات، مادی‌گرایی بیش از حد یا راحتی‌های سطح پایین.

ساختار شخصیت مبتنی بر احساسات – تیپ‌های ۲، ۳ و ۴

اولویت: نیازهای ارتباطی برای تماس و تأیید، ایجاد هویت شخصی از طریق ارتباط و دیده شدن.

مزیت: انعطاف‌پذیری و مهارت در روابط، دستیابی به موفقیت با هماهنگ شدن و برآورده کردن انتظارات اجتماعی، دسترسی به همدلی و پتانسیل وسیع قلب انسانی.

سبک عصبی: فرآیند هیستریک – جمع کردن انرژی عاطفی و سپس تخلیه آن به‌طور ناخودآگاه به محیط.

مکانیسم دفاعی پایه: هوش عاطفی امکان ایجاد “خود تصویری” را فراهم می‌کند تا از دیگران شناسایی و تأیید بگیرد. این کمک می‌کند تا احساسات درونی نقص یا پوچی را پشت سر بگذارد. خواسته‌ها و نیازهای شخصی با برآورده کردن انتظارات دیگران جایگزین می‌شوند. تنوع‌های سبک: کمک‌کننده (۲)، موفق (۳) یا اصیل (۴).

عبارت کلیدی: جایگزینی ارزش. (ارزش در من نیست، اما می‌توانم ارزش را در تأیید و نگاه دیگران پیدا کنم).

لایه عاطفی اصلی: غم (مربوط به از دست دادن خود).

چالش زندگی: تعادل بین خود و دیگران، خودمختاری و وابستگی.

ساختار شخصیت مبتنی بر ذهن – تیپ‌های ۵، ۶ و ۷

اولویت: ایده‌ها و مفاهیم، تفکر منطقی، ایجاد امنیت از طریق درک جهان و دیگران.

مزیت: افزایش آگاهی فردی، تمایز و تحلیل ذهنی، برنامه‌ها و استراتژی‌های مؤثر، کارهای فکری به جامعه کمک می‌کند.

سبک عصبی: فرآیند پارانوئید/اسکیزوئید – بی‌اعتمادی منجر به کناره‌گیری از ارتباطات می‌شود تا مسائل را درک کرده و امنیت را برقرار کند.

مکانیسم دفاعی پایه: تمرکز انرژی در مرکز ذهن امکان جدا شدن از احساسات و بدن را در حین زندگی در ذهن فراهم می‌کند. ترس از زندگی (و مرگ) با تفکر، توضیح و منطقی کردن مقابله می‌شود. خواسته‌ها و نیازهای شخصی به صورت فکری درک می‌شوند یا به سادگی احساس نمی‌شوند. تنوع‌های سبک: انباشت (۵)، جستجوی توافق (۶) یا بازتعریف (۷).

عبارت کلیدی: جدایی/جابجایی به سمت بالا.

لایه عاطفی اصلی: ترس (حتی زمانی که به‌طور مستقیم تجربه نشود).

چالش زندگی: ادغام ذهن و بدن.

تیپ های انیاگرام

تیپ ۱: از شکل‌گیری واکنشی استفاده می‌کند تا از خشم (یعنی خشم مستقیم) اجتناب کند و تصویری از خود به عنوان فردی درستکار حفظ کند.

تیپ ۲: از سرکوب نیازها و احساسات شخصی استفاده می‌کند تا از نیازمند بودن دوری کند و تصویری از خود به عنوان فردی کمک‌کننده حفظ کند.

تیپ ۳: از شناسایی استفاده می‌کند تا از شکست اجتناب کند و تصویری از خود به عنوان فردی موفق حفظ کند.

تیپ ۴: از درون‌پذیری استفاده می‌کند تا از عادی بودن دوری کند و تصویری از خود به عنوان فردی اصیل حفظ کند.

تیپ ۵: از انزوا استفاده می‌کند تا از پوچی اجتناب کند و تصویری از خود به عنوان فردی دانا حفظ کند.

تیپ ۶: از projection استفاده می‌کند تا از رد شخصی دوری کند و تصویری از خود به عنوان فردی وفادار حفظ کند.

تیپ ۷: از منطقی کردن استفاده می‌کند تا از رنج دوری کند و تصویری از خود به عنوان فردی خوب حفظ کند.

تیپ ۸: از انکار استفاده می‌کند تا از آسیب‌پذیری دوری کند و تصویری از خود به عنوان فردی قوی حفظ کند.

تیپ ۹: از بی‌حسی استفاده می‌کند تا از درگیری دوری کند و تصویری از خود به عنوان فردی راحت یا هماهنگ حفظ کند.