بلاگ

تیم‌ها اکنون به عنوان بلوک‌های اصلی سازمان‌ها شناخته می‌شوند. بنابراین، توانایی ایجاد و حفظ تیم‌های متنوع برای موفقیت سازمان حیاتی است. موسیقی یک تشبیه عالی است: در موسیقی، نت‌های مختلف که با هم ترکیب می‌شوند، صدا را زیبا می‌کنند. اگر همه یک نت را بخوانند، صدا یکنواخت و خسته‌کننده خواهد بود. در یک ارکستر، وقتی سازها با هم هماهنگ می‌شوند، صداهای یکدیگر را پر می‌کنند و یک قطعه دلنشین تولید می‌کنند. این قدرت تنوع است!

یک مشتری که مدیر ارشد یک شرکت بزرگ جهانی است، یک بار اعتراف کرد که از سندروم تقلب رنج می‌برد. او احساس می‌کرد که ممکن است یک کلاهبردار باشد و واقعاً شایسته موقعیتش نیست. او نگران بود که در هر لحظه کسی به دفترش بیاید و بگوید: "ما تو را بالاخره شناختیم!" این احساس در میان افراد قدرتمند و با اعتماد به نفس، به ویژه در دنیای رقابتی کسب‌وکار، رایج است.

خوددلسوزی نقطه شروع است. اگر نتوانیم برای خود دلسوزی کنیم، چگونه می‌توانیم برای دیگران دلسوزی کنیم؟ دبی فورد می‌گوید: “ما فقط آنچه را که هستیم می‌بینیم.” همه ما نقص‌ها و آسیب‌پذیری‌های خود را داریم. اما به جای اینکه آن‌ها را در خود شناسایی کنیم، راحت‌تر است که آن‌ها را در دیگران ببینیم. دلسوزی یک هدیه است و تنها زمانی که قادر به احساس دلسوزی برای خود هستیم، می‌توانیم برای دیگران هم دلسوزی کنیم.

در دنیای پیچیده و چندرشته‌ای امروز، به هدایای منحصر به فرد رهبران متنوع نیاز داریم تا بتوانیم به‌طور ایمن به سوی آینده حرکت کنیم. در بخش اول این مقاله، بر این موضوع تمرکز کردیم که چگونه هر تیپ انیاگرام می‌تواند یک رهبر عالی باشد و نقاط قوت منحصر به فرد آن‌ها را مورد بررسی قرار دادیم.

ارتباطات بی‌تردید یکی از مهم‌ترین ابزارهایی است که در اختیار داریم - این وسیله‌ای است که از طریق آن ایده‌ها را به اشتراک می‌گذاریم، درخواست‌ها را روشن می‌کنیم، دنیای خود را درک می‌کنیم، روابط را می‌سازیم و حتی عاشق می‌شویم! بخش عمده‌ای از زندگی انسانی شامل ارتباط دو یا چند نفر در سطحی خاص در زمان‌های مختلف است. با این حال، ارتباطات یک چالش رایج است که افراد در جلسات مشاوره مطرح می‌کنند و نیاز به حمایت برای بهبود در این زمینه دارند.

در تلاش برای پیدا کردن "نیمه گمشده"، بیشتر ما باید با افراد مختلفی قرار بگذاریم و در این فرآیند، احتمالاً متوجه می‌شویم که هر یک از شریک‌های عاطفی‌مان عشق را به شیوه‌ای متفاوت ابراز می‌کنند. به زبان ساده، آن‌ها نشان می‌دهند که چگونه دوست دارند و مراقب شما هستند.

آیا تا به حال به این فکر کرده‌اید که: "اگر مرا دوست داشته باشید، پس من خوبم" یا "اگر برای شما کافی هستم، پس برای خودم هم کافی هستم"? این افکار در ذهن ما نشان‌دهنده این است که ما برای احساس خوب بودن به تأیید دیگران نیاز داریم. اما نظرات دیگران فقط نظرات هستند و آنچه برای دیگران درست است لزوماً برای ما درست نیست. وقتی خودمان را می‌پذیریم و یاد می‌گیریم که خود را دوست داشته باشیم، نه تنها به تأیید دیگران نیازی نداریم، بلکه می‌توانیم نظرات دیگران را بشنویم بدون اینکه کلمات آن‌ها به ما آسیب بزند. چرا؟ زیرا با پذیرش خود به عنوان کسی که هستیم، سطوح سالمی از اعتماد به نفس را توسعه می‌دهیم.